Bezzvučno Л

(ligatura te el s mekkym znakom, takože: bezzvučno el) je bukva razširjenoj kirilice, upotrěbjena v někojih historičnyh pravopisah kabardino-čerkesskogo jezyka. Ona označala bezzvučny lateralny frikativ [ɬ], v sučasnom kabardinskom pravopisu pisany zvuznakom лъ. Tuta bukva takože imaje ejektivny ekvivalent, .

Ona pojavila se prvy raz v slovniku iz 1890 g. rosijskogo lingvista i etnografa Lva Grigorjeviča Lopatinskogo, ktory opisyvaje tutoj zvuk slědujučim sposobom: «Kombinacija artikulacije suglasky т s artikulacijeju srědnje-jezyčno-plavnogo љ, izobražajema mnoju kombinovanym znakom , imaje velje osoblivy izgovor: prědnji konec jezyka pritiskaje se k vrhnjim zubom, i, v slěd za tutym kontaktom, propuščaje se vozduh jednym prohodom medžu zadnjimi korennymi zubami i bočnymi krajami jezyka.» Lopatinskijй podavaje tri priklady: еуҙ «slěd», аҕо «tropa», пен «smotrěti» (v sučasnoj ortografiji: лъэужь, лъагъуэ, плъэн).

V 1906 g. Pago Izmailovič Tambijev izdal bukvar, v ktorom poslužival se kiriličnym alfabetom shodnym s alfabetom Lopatinskogo, v ktorom takože nahodila se bukva . Onogda jednakože za pisan‌je kabardinskogo jezyka razpostranjenějše bylo arabsko pismo, a v 1920-yh lětah vvedeny byl latinsky alfabet. V svezi s tym nijedin iz povyših alfabetov ne našel široko priměnjen‌je.

Bukva ne je zakodovana v Unikodu.

Kabardinsky alfabet Lopatinskogo iz 1890 g.

Kabardinsky alfabet Tambijeva iz 1906 g.