Bezzvučno Л s zarezkoju

(ligatura te el s mekkym znakom i zarezkoju, takože: bezzvučno el s zarezkoju) je bukva razširjenoj kirilice, variant bezzvučnogo л () s dobavjen‌jem zarezky (komy) na vrhu, ktora označaje, že suglaska je ejektivna. Ona byla upotrěbjena v někojih historičnyh pravopisah kabardino-čerkesskogo jezyka za označen‌je ejektivnogo alveolarnogo lateralnogo frikativa [ɬʼ], v sučasnom kabardinskom pravopisu pisanogo zvuznakom лӀ.

Ona pojavila se prvy raz v slovniku rosijskogo lingvista i etnografa Lva Grigorjeviča Lopatinskogo iz 1890 g., na priklad v slovah енҕа «smrt», ҙ «starik» (v sučanoj ortografiji: лӏэныгъэ, лӏыжь), a v 1906 takože v bukvaru Pago Izmailoviča Tambijeva, v ktorom poslužival se kiriličnym alfabetom shodnym s alfabetom Lopatinskogo. Onogda jednakože za pisan‌je kabardinskogo jezyka razpostranjenějše bylo arabsko pismo, a v 1920-yh lětah vvedeny byl latinsky alfabet. V svezi s tym nijedin iz povyših alfabetov ne našel široko priměnjen‌je.

Bukva ne je zakodovana v Unikodu.

Kabardinsky alfabet Lopatinskogo iz 1890 g.

Kabardinsky alfabet Tambijeva iz 1906 g.