К s vrhnjeju črtkoju

K k (ka s vrhnjeju črtoju) je bukva razširjenoj kirilice, upotrěbjena v někojih historičnyh alfabetah kabardino-čerkesskogo, udinskogo, megrelskogo i šugnanskogo jezykov. Ona bazuje na bukvě к i proizhodi od toje samoj rukopisnoj bukvy kako , upotrěbjeno v pečatnyh izdan‌jah na alfabetah stvorjenyh za sěverovozhodnokavkazske (nahsko-dagestanske) jezyky. Zato že obě bukvy imajut identično fonologično značen‌je [q] i nikde ne nahodet se zajedno v jednom alfabetu, možno je stvrditi, že one sut tipografične varianty tojže samoj bukvy.

Mala bukva k izgledaje identično latinskoj bukvě k, ale velika bukva odličaje se legko od latinskoj. One ne sut zakodovane v Unikodu i najprostěje izobražajut se s pomočju latinskyh bukv.

V kabardinskom slovniku Ljva Grigorjeviča Lopatinskogo iz 1890 g. i v bukvaru Pago Izmailoviča Tambijeva iz 1906 g. ona označala bezzvučny uvularny plosiv [q], nyně pisany dvuznakom къ. V publikacijah iz lět 1888 i 1902 bratja Mihail i Semjon Bežanov takože upotrěbjali tutu bukvu v udinskom jezyku za togože samogo zvuka, nyně pisanogo къ ili ԛ’. V oboh jezykah takože nahodil se variant tutoj bukvy s obratnoju zarezkoju (k̔).

V megrelskom bukvaru Myhajla Zavadskogo iz 1899 g. ona označaje ejektivny uvularny plosiv [q’].

Nakonec, kirilična bukva k takože nahodila se v slovniku šugnanskogo jezyka Dmitrija Ljvoviča Ivanova iz 1883 g.

Kabardinsky alfabet Tambijeva iz 1906 g.

Megrelsky alfabet Zavadskogo iz 1899 g.