Prějdti k sodržanju

Ю̂

Izvor: Vikipedija

Ю̂, ю̂ (ju s cirkumfleksom) je bukva razširjenoj kirilice, sostavjena iz bukvy ю i cirkumfleksom. V 1860-yh lětah, kogda v Rosijskoj imperiji upotrěba latinice v oficialnyh publikacijah byla zabranjena, ona byla upotrěbjena v poljskoj kirilici kako jotovany ekvivalent bukvy о̂, odpovědajuči kombinaciji ió [ʲu] v latinici, na priklad v slovu збю̂ръ (pol.: zbiór «sbor»). Na tutom alfabetu bylo izdanyh několiko publikacij, medžu drugymi «Bukvar dlja selskyh dětij», «Gramatika poljskogo jezyka» i «Selska hrestomatija».[1][2][3] V 1871 g. Aleksandr HilferdingАлександр Гильфердинг koristal variant tutogo alfabeta v svojej Občeslovjanskoj azbukě za zapisan‌je poljskogo teksta, v ktoroj ю̂ označaje poljsko ió, gornolužičsko jó i slovačsko jú.[4]

Ačekoli latyšsky jezyk vsegda pisal se latiniceju, v 19. stolětju byli takože podjete proby vveden‌ja kirilice. Na priklad, v 1864 g. v Vilniusu byl izdany bukvar na kirilici, ktora vključala osm bukv s cirkumfleksom za označenje dolgoj samoglasky (а̂, е̂, э̂, о̂, у̂, ю̂, я̂, іо̂).[5]

Bukva ю̂ takože byla upotrěbjena A. Aljbinskym v gramatikě marijskogo jezyka iz 1837 g. Prědloženy v njem alfabet vključal vse bukvy russkogo alfabeta kromě ѳ, a takože bukvy о̂, iо̂, ю̂, ію̂ i я̂. Bukva ю̂ odpovědaje sučasnoj marijskoj bukvě ӱ, na priklad v slovu ю̂дашъ «sějati» (v sučasnoj ortografiji ӱдаш).[6]

Nakonec, bukva ю̂ byla koristana v prěvodu na tversky dialekt karelskogo jezyka Evangelja po Matěju iz 1820 g.[7]

Poljska kirilica v «Bukvaru dlja selskyh dětij», 1865 g.

Bukva Ю̂/ю̂ ne jest dostupna v Unikodu kako samostojny znak, ale može byti pisana s pomočju kombinujučego diakritičnogo znaka:

Kodovan‌je Ю ю ◌̂
Nazva v Unikodu CYRILLIC CAPITAL LETTER YU CYRILLIC SMALL LETTER YU COMBINING CIRCUMFLEX ACCENT
Unikodšestnadseterična sistema U+042E U+044E U+0302
deseterična sistema 1070 1102 770
HTMLšestnadseterična sistema Ю ю ̂
deseterična sistema Ю ю ̂
alfabetična sistema Ю ю —
UTF-8 D0 AE D0 CE CC 82
  1. ↑ Элемэнтар̌ъ для дзеци вейскихъ (na poljskom). С. Петербургъ. 1865. str. 2–6.
  2. ↑ Грамматыка е̨зыка польскего на кляссе̨ Iша̨ (na poljskom). Варшава. 1866. str. 4–5.
  3. ↑ Хрэстоматія вейска чили збю̂ръ выписо̂въ зъ ро̂жныхъ польскихъ ауторо̂въ. Варшава. 1867.
  4. ↑ Гильфердинг, А. (1871). Общеславянская азбука съ приложеніемъ образцовъ славянскихъ нарѣчій (na russkom). Санктпетербургъ: Типографія Императорской Академіи Наукъ. str. 9, 11, 12.
  5. ↑ Латышскій букварь. Латвѣшу бо̂кверіс. Вильна: Типографія А. Сыркина. 1864. str. 9.
  6. ↑ Черемисская грамматика. Казань: Университетская типографія. 1837. str. 3. Bylo arhivovano iz iztočnika 4 mareca 2016.
  7. ↑ Герранъ мія̈нъ. Шондю-руŏхтынанъ святой іôванг̧ели матвѣйста, Карьяланъ кїӗлѣлля. Пійтери. 1820.

Vněšnje linky

[praviti | praviti izvorny kod]
Ѣ ← Varianty kiriličnoj bukvy Ю → Я

Ю ю · Ю̆ ю̆ · Ю̄ ю̄ · Ю́ ю́ · Ю̂ ю̂ · Ю̈ ю̈ · Ю̈̄ ю̈̄ · Ꙕ ꙕ

И ← Varianty kiriličnyh bukv I, Ј → К

І ı · І̆ і̆ · І̄ і̄ · І́ і́ · Ї ї · І̂ і̂ · І̄̀ і̄̀ · І̨ і̨ ·   · Ꙗ ꙗ · Ѥ ѥ · Ꙓ ꙓ · Ѭ ѭ · Ѩ ѩ · Ꙝ ꙝ · Ю ю · Ꙕ ꙕ · Ы ы · Ꙑ ꙑ ·
Ј ј · Ɉ ɉ · Ј ȷ ·  

Н ← Varianty kiriličnoj bukvy О → П

О о · О̆ о̆ · О̄ о · О́ о́ · О̀ о̀ · О̌ о̌ · О̂ о̂ · Ӧ ӧ · О̇ о̇ · О̃ о̃ · Ӧ́ ӧ́ · Ӧ̄ ӧ̄ · ’О ’о · ‘О̇ ‘о̇ · О’ о’ · О̨ о̨ · О̣ о̣ · Œ œ · Ѹ ѹ · Ꙋ ꙋ · Ꙕ ꙕ · Ю ю
Ө ө · Ө́ ө́ · Ө̆ ө̆ · Ө̄ ө̄ · Ӫ ӫ · Ҩ ҩ · Ɔ ɔ · Ꚛ ꚛ · Ꙩ ꙩ · Ꙫ ꙫ · Ꙭ ꙭ · ꙮ · Ѻ ѻ · Ѡ ꙍ/ѡ · Ѿ ѿ · Ѽ ѽ