Aleksandr Duličenko
Aleksandr Dmitrijevič Duličenko (rus.: Александр Дмитриевич ДуличенкоАлександр Дмитриевич Дуличенко (est.: Aleksandr Dulitšenko; urodženy 30 oktobra 1941 g. v selu Vysokij, Krasnodarsky kraj, RSFSR, Sovětsky sojuz – umrl 4 marca 2026 g. v Tartu, Estonija)[1][2] byl sovětsky, a pozdněje estonsky jezykoznavec, znamenity specialist v oblastah teoretičnoj lingvistiky, slavistiky, interlingvistiky i esperantologije. Byl člen Medžunarodnogo komiteta slavistov.[3]
Žitje
[praviti | praviti izvorny kod]Aleksandr Dmitrijevič Duličenko narodil se v selu Vysokij, v Kurganinskom rajonu Krasnodarskogo kraja. Poslě srědnjej školy, s naměrom izučati vozhodnyh jezykov i kultur, odpravil se v Ašhabad i v 1961 g. stal student v filologičnom fakultetu Turkmenskogo državnogo universiteta im. M. Gorkogo, kde dovršil studije v 1966 g. Ostal ješče deset lět v tamtoj česti Sovětskogo sojuza. V lětah 1966–1968 on rabotal učiteljem russkogo jezyka v srědnjej školě v oddaljenom karakumskom selu Kara-Vekilj v Turkmenskoj SSR, potom stal asistentom v katedrě občego i rosijskogo jezykoznanja Samarkandskogo universiteta v Uzbekistanu.[4] a poslě dvoh lět vrnul se v Kara-Vekilj na slědujuče šest lět.
V tutom periodu Duličenko načel vesti korespondenciju s studentami i naučnikami v raznyh krajah i sbirati materialy o različnyh malyh slovjanskyh jezykah. Tym sposobom on takože zapoznal izvěstnogo slavista Nikity Iljiča Tolstoja, ktory stal jegovym naučnym rukovoditeljem i pobudil go, da by iz problematiky malyh jezykov učinil svojeju glavnoju naučnoju oblastju. Takto v 1974 g. Duličenko zaščitil v Institutu slovjanoznavstva i balkanistiky Akedemije Nauk SSSR v Moskvě svoju kandidatsku disertaciju pod zaglavjem «Literaturny rusinsky jezyk Jugoslavije (skica fonetiky i morfologije)» (rus.: Литературный русинский язык Югославии (очерк фонетики и морфологии), posvečenu panonsko-rusinskomu jezyku.[5] Uže v 1980 g. ona takože zaščitil svoju doktorsku disertaciju o 12 slovjanskyh mikrojezykah pod zaglavjem «Slovjanske literaturne mikrojezyky. Zapytanja formovanja i razvitja» (rus.: Славянские литературные микроязыки. Вопросы формирования и развития).[4]
Od 1976 g. Duličenko žil v estonskom gradu Tartu. On rabotal v Tartuskom universitetu, najprvo kako starši učitelj russkogo jezyka (1976–1980), potom kako docent, a od 1982 g. kako profesor. Jegova naučna dějateljnost značno oprědělila razvitje slavistiky v Tartu v poslědnjej četvrti 20. i prvom desetilětju 21. stolětja. On igral ključnu rolju pri osnovanju katedry slovjanskoj filologije v 1992 g. i stal jejnym šefom.[6] Od 2010 g. Duličenko byl profesor-emeritus.
Iztočniky
[praviti | praviti izvorny kod]- ↑ Медвідь, Петро (9 mareca 2026). "Вмер Александр Дуліченко. Піонір карпаторусиністікы в области лінґвістікы". lem.fm (na rusinskom). Data dostupa: 9 mareca 2026.
- ↑ "Ушёл из жизни А. Д. Дуличенко". Институт славяноведения Российской академии наук (ИСл РАН). 6 mareca 2026. Data dostupa: 9 mareca 2026.
- ↑ Профессору Тартуского университета Александру Дмитриевичу Дуличенко — 70 лет // Slavistica Vilnensis, 2011, 56 (2). — str. 167—169.
- 1 2 "Русины. Малая энциклопедия". rdsa.tripod.com (na russkom). Bylo arhivovano iz iztočnika 8 aprilja 2019.
- ↑ Капраль, Михаил. "А. Д. Дуличенко: Письменность и литературные языки Карпатской Руси (XV-XX вв.). Вступительная статья, тексты, комментарии. Издательство В. Падяка, Ужгород, 2008, 908 с." (PDF). kapraly.wordpress.com (na russkom). str. 1. Data dostupa: 10 mareca 2026. (recenzija knigy)
- ↑ Никитин, Олег Викторович (2003). "Международная конференция «200 лет русско-славянской филологии в Тарту». 10—12 октября 2002 года" (PDF). Русский язык за рубежом (na russkom) (1): 125. Bylo arhivovano iz iztočnika (PDF) 5 februara 2015.