Fizična hemija

Fizična hemija jest nauka, ktora fizičnymi metodami izučaje strukturu i svojstva hemičnyh substancij, kolikostne rednosti i mehanizmy hemičnyh procesov.^[1]. Zakladateljem fizičnoj hemiji mnet Mihajla Vasiljeviča Lomonosova, ktory prvo na světu (r. 1752) začal učiti kurs fizičnoj hemiji i definoval fizičnu hemiju kako nauku, ktora "objasnjaje na osnově položenij i opytov fizičnyh pričinu togo, čto proizhodi pri hemničnyh operacijah v směšanyh tělah"^[1] Glavnymi razdělami fizičnoj hemiji sut hemična termodinamika i hemična kinetika. Generalno, hemična termodinamika odpovědaje na pytanije "kakym směrom pojde proces?", kinetika izučaje, kak bystro on pojde.

Hemična termodinamika

Hemična termodinamika jest razděl fizičnoj hemije, studujuči ravnovažne i neravnovažne procesy vzajemodějstv substancij metodami termodinamiky. Priměnenje termodinamičnogo podhoda k hemičnym reakcijam jest osnovano na tom, že v fundamentalnom uravnjenju Gibsa kako prěměnne jest možlivo koristati kak masy ili kolikosti nezavislyh komponentov, jestli uslovija problema ne trěbujut podrobnogo razgleda hemičnoj ravnovagy, tak i masy (kolikosti) sostavnyh substancij zajedno s uravnjenjami svezi, opisyvajučimi hemične reakcije, kogda jest potrěbno podrobno opisanje hemičnoj ravnovagy.^[2]^[3]

Glavni směry hemičnoj termodinamiky sut:

Klasična hemična termodinamika, ktora izučaje termodinamičnu ravnovagu voobče.
Termohemija, ktora izučaje energetične efekty, suprovadžajuče hemične reakcije.
Teorija raztvorov, modelujuča termodinamične svojstva substanciji vslěd představjenij o molekularnoj strukture i danyh o medžumolekularnom vzajemodějstvu.

Hemična kinetika

Hemična kinetika izučaje bystrost tečenja hemičnyh procesov rovnako v homogenyh (sostavjenyh iz jednoj fazy) i heterogennyh (sostavjenyh iz několik faz) sistemah, v zamknutom objemu i v potoku, a takože vplyv vnešnjih uslovij na bystrost i mehanizm reakcij.^[1]

K razdělam fizičnoj hemiji takože često odnoset elektrohemiju i něktore druge susědne razděly.

Referencije

1 2 3 Семиохин, И. А. (2001). Физичeская химия: Учебник (PDF). М.: Изд-во МГУ. 272 с. ISBN 5-211-03516-X.
↑ Борщевский, А. Я. (2017). Физическая химия. Том 1 online. Общая и химическая термодинамика. Высшее образование: Бакалавриат. М.: Инфра-М. 868 с. ISBN 978-5-16-104227-4.
↑ Путилов, К. А. (1971). Карапетьянц, М. Х. (red.). Термодинамика. М.: Наука. 376 с.

Tutoj članok imaje prěvod iz članka «Физическая химия» v Vikipediji na russkom (spis avtorov; dozvoljen‌je CC BY-SA 4.0).
Tutoj članok imaje prěvod iz članka «Химическая термодинамика» v Vikipediji na russkom (spis avtorov; dozvoljen‌je CC BY-SA 4.0).

[Semiohin-1] 1 2 3 Семиохин, И. А. (2001). Физичeская химия: Учебник (PDF). М.: Изд-во МГУ. 272 с. ISBN 5-211-03516-X.

[2] Борщевский, А. Я. (2017). Физическая химия. Том 1 online. Общая и химическая термодинамика. Высшее образование: Бакалавриат. М.: Инфра-М. 868 с. ISBN 978-5-16-104227-4.

[3] Путилов, К. А. (1971). Карапетьянц, М. Х. (red.). Термодинамика. М.: Наука. 376 с.

[1]

[2]

[3]