Prějdti k sodržanju

Novy Zavět

Izvor: Vikipedija
Novy Zavět
st.-heb. ברית חדשה
‬st.-greč. Καινὴ Διαθήκη
lat. Novum Testamentum
Papirus №37 — Evangelje od Mateja čest glavy 26 III stoletja, (Michigansky universitetМичиганскы университет)
Papirus №37 — Evangelje od Mateja čest glavy 26 III stoletja, (Michigansky universitetМичиганскы университет)
Razděl27 knig
Jezyk originalastarogrečsky (koine)
Avtor (crkovno prědanje)apostoly
Faktičny avtorrazlični avtory
Faktičny čas stvorjenja50—130 gody n. e.
KrajBlizky Vozhod i Srědzemnomorje
Žanrsbornik knig
Svezane personažiIsus Hristos, apostoly
Svezane dějanjaNagorna propověd, Rannje Hristijanstvo
Svezane pojetjaEvangelje, Novy Zavět v bogoslovju, Novozavětne apokrify
Prědhodna (pravoslavje)Stary Zavět
Prědhodna (protestantizm)Stary Zavět
Prědhodna (katolicizm)Stary Zavět

Novy Zavět (st.-greč. Καινὴ Διαθήκη; od st.-heb. ברית‬, brit — zavět — nedno iz centralnyh biblijskyh pojetij) jest druga čest hristijanskoj Biblije. On opisyvaje učenja i ličnost Isusa, a takože dějanja, ktore odnoset se k hristijanstvu prvogo stolětja. Prva čest, znajema kako Stary Zavět (osnovana v glavnom na Hebrejskoj Biblije), zajedno s Novym Zavětom sostavjaje svete pisanje hristijanstva.[1]

Novy Zavět jest sbornikom iz 27 hristijanskyh tekstov, napisanyh na grčskom koine različnymi avtorami. On vključaje četiri Evangelja, Dějanja apostolov, poslanja, pripisivyajeme Pavlu i drugim avtoram, i Knigu Objavjanja. Kanon Novogo Zavěta razvival se postupno v prvyh několikyh stolětjah hristijanstva skroz složny proces debatov, odvrganja tekstov, označenyh kako heretične, i priznavanja pisanij, ktore byli je priznane kakp apostolske. Proces završil s formalizacijeju kanona iz 27 knig do konca četvrtogo stolětja. Od pozdnoj antiky on jest široko priznany v različnih hristijanskyh tradicijah.[2]

Literaturna analiza ukazyvaje, že mnoge iz tyh tekstov sut byli napisane v srědině abo v koncu prvogo stolětja. Nema naučnogo konsensusu o datě napisanja najpozdnějšego teksta Novogo Zavěta. Najrannějše shranjene rukopisy Novogo Zavěta datujut se koncem drugogo abo početkom tretjego stolětja n. e., s možlivym izključennjem Papirusa 52.

Novy Zavět je byl prědany skroz tyseči rukopisov na različnih jezykah i skroz citaty cerkovnyh avtorov, i sodrži tekstualne varianty. Tekstualna kritika koristaje shranjene rukopisy, aby rekonstruovati najrannějši tekst, ktory jest možno obnoviti, i slediti historiju jegovogo prědavanja.[3]

Dnes Novy Zavět imaje različne percepcije medžu hristijanami. Katoličska cerkov, pravoslavna cerkov, evangeljski hristijani i mnoge druge protestantske skupiny mněvajut jego božestveno inspirovanym svetym pisanjem. Katoliki i pravoslavni prijamjut Novy Zavět zajedno s svetoju tradicijeju kako iztočnik božestvenogo objavjenja, medžu tym časom protestanti mněvajut, že učenja povino izvoditi samo iz pisanja, bez tradicije. Evangeljski hristijani i něktore druge protestantske skupiny věrujut, že Novy Zavět, kako pisano slovo Boga, jest bez grehov.[4]

  1. ↑ "BBC – Religions – Christianity: The Bible". www.bbc.co.uk (na anglijskom). Data dostupa: 23 septembra 2020.
  2. ↑ Gil, Jesús; Domínguez, Joseángel (2022). Bible Portico. Prěvod Scott, Helena. Saxum International Foundation. str. 15. ISBN 979-12-80113-17-7.
  3. ↑ Metzger, Bruce M.; Ehrman, Bart D. (2005) [1964]. The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration (4th izd.). New York: Oxford University Press. OCLC 1245822346.
  4. ↑ "The Chicago Statement of Biblical Inerrancy". Center for Reformed Theology and Apologetics. Bylo arhivovano iz iztočnika 1 mareca 2017. Data dostupa: 19 novembra 2010.

Vněšnje linky

[praviti | praviti izvorny kod]